این مقاله، می کوشیم تا رابطه ی زبان و منطق را از نظر ویتگنشتاین بررسی کنیم. برای این منظور از سه کتاب مهم او یعنی رساله ی منطقی-فلسفی، پژوهش های فلسفی و در باب یقین استفاده کرده ایم. ابتدا این رابطه را در رساله ی منطقی-فلسفی توضیح می دهیم و نتایج آن را برمی شمریم
رابطه منطق و زبان از نظر ویتگنشتاین
سپس بعضی از انتقادات وارد شده به این تلقی را بررسی می کنیم، از جمله نشان می دهیم که نگاه ذات گرایانه به زبان از نظر ویتگنشتاین متأخر، نگاهی اشتباه است و سرچشمه ی بدفهمی از رابطه ی منطق و زبان شده است. آن گاه با مدد گرفتن از پژوهش های فلسفی تلقی ویتگنشتاین متأخر از رابطه ی زبان و منطق را بازسازی می کنیم.
دانلود پی دی اف مقاله رابطه منطق و زبان از نظر ویتگنشتاین مهدی ابراهیم پور
از این منظر، منطق مقوم پیشین زبان نیست، بلکه خود محصول به کارگیری زبان است. آن گاه به منظور تأیید این تلقی، به یک پژوهش مردم شناختی استناد می کنیم. در انتها، می کوشیم تا با استفاده از مفهوم «جهان-تصویر» از کتاب در باب یقین به بعضی سؤالات محتمل پاسخ دهیم.
مقاله رابطه منطق و زبان از نظر ویتگنشتاین مهدی ابراهیم پور
ویتگنشتاین، فیلسوف بزرگ و تاثیرگذار اتریشی، به مسائل فلسفی از جمله منطق و زبان به شیوه ای بسیار اصول گرا نگریست. او به این موضوع پرداخت که زبان به عنوان ابزار اصلی انتقال افکار و ایده ها، محدودیت ها و مسائل خود را اعمال می کند. او باور داشت که بسیاری از مسائل فلسفی و منطقی به صورت ساختاری وابسته به استفاده از زبان هستند و تفکر بدون زبان امکان پذیر نیست. ویتگنشتاین بر این باور بود که زبان محدودیت هایی دارد که می توانند منطق را درک و تفسیر آن را تحت تأثیر قرار دهند. او به تحقیق در مورد استفاده صحیح از زبان و پیش فرض ها واقعیت شناسی آن توجه زیادی می کرد و تأکید داشت که درک صحیح منطق و زبان به معرفت درست و اصول فلسفی نزدیک است.